De Buckfastbij

De Buckfast Abbey vind je in Zuid-West-Engeland (district South Devon). Op abdijen en kloosters werden in het verleden bijen gehouden. De monnikken voorzagen in hun onderhoud door het verbouwen van diverse produkten en de verkoop ervan. Honing was er daar één van. Vanaf 1915 tot 1922 stierf in Engeland de gehele populatie inlandse zwarte bijen uit tengevolge van de trachee-mijt. Broeder Adam, de abdij-imker, bemerkte dat kruisingen van de Engelse inlandse zwartebij met de Italiaanse bij ongevoelig waren voor deze z.g. tracheemijtziekte.

Na die enorme catastrofe in de engelse bijengeschiedenis braken er nieuwe tijden aan. De broeder reisde door Europa en Afrika op zoek naar betere bijen voor zijn abbey. Zijn ideaal was, een bij te telen die met weinig inspanning van imkerszijde veel honing opbracht. Die vond hij natuurlijk niet. Elk bijenras had z'n voor en z'n tegen. Hij besefte dat de ideale bij alleen verkregen kon worden door verschillende rassen met elkaar te kruisen. Na zo'n 70 jaren telen, kruisen en selekteren vond hij zelf dat z'n doel nog niet bereikt was. Zijn leven was één avontuurlijke zoektocht naar zijn ideaal. Met andere woorden een leven van; Begeisterung - Breeding - Verspreiding. Want was hij niet van duitse afkomst - op een engelse abdij - met veel buienlandse fans? Die letters B.B.V. staan overigens ook voor de "Buckfast Belangen Verenigd" waar je voor slechts 15 euro per jaar lid van kunt worden.

Buckfast vind je overal. In België, Luxenburg, Denemarken, Zweden, Noorwegen, Duitsland, Amerika, Canada en vele andere landen. Het uiterlijk: Een opvallend uiterlijk kenmerk van de BF-bij is de kleur. Het achterlijf is leerbruin (van geelachtig tot bruinachtig) met zwarte strepen. De kleur geel is echter niet wezenlijk voor de BF-bij. Wezenlijk voor de Liemers Buckfast-bij is het enorme poetsgedrag. Op de vliegplank en in de kasten tref je nauwelijks of geen afval of ander vuil aan. De bijen poetsen elkaar overdreven grondig.

Eigenschappen: Broeder Adam teelde op een 20-tal eigenschappen die hij verdeelde over de klassen A. B. C. Waarbij A. belangrijker is dan B en B weer belangrijker is dan C. klasse A: Vruchtbaarheid, werklust, ziektebestendigheid en zwermtraagheid. klasse B: Levensduur, vliegkracht, reukzin, weerbaarheid, winterhardheid, voorjaarsontwikkeling, zuinigheid, bouwdrift en pollenverzameldrift. Klasse C: Temperatuurregelings-vermogen, zachtaardigheid, propolisafkeer, toplatvrij-gedrag, het aanzetten van goede doppen en het oriëntatievermogen.

Anno 2000 is ons doel de Buckfast Abbey-bij in stand te houden en door selectie en teelt te verbeteren en/of aan te passen aan de veranderende klimatologische en maatschappelijke omstandigheden. Enkele kanttekeningen: Met alleen honing kan geen imker in ons land zijn brood nog verdienen. Woorden als: beroepsimker, bedrijfsmethoden, enz. lijken dan niet echt meer van deze tijd te zijn. Imkeren in Nederland heeft vooral te maken met belangstelling voor de natuur. Bijenhouden is in zijn algemeenheid een hobby geworden. Niet zo vrijblijvend overigens als men wel eens denkt. Door o.a. de honingbij staat en valt de biodiversiteit in ons plantenarsenaal. Wij selecteren en telen weliswaar op de door broeder Adam beproefde manier, maar leggen wat meer dan hij deed de nadruk op eigenschappen die het houden van bijen in de achtertuin mogelijk maken. Die eigenschappen zijn: A. Vruchtbaarheid (de moeder van alle volgende eigenschappen), zachtaardigheid, zwermtraagheid, ziektebestendigheid (poetsgedrag), werklust, raatzit, kitgedrag en toplatvrij-gedrag. B. Weerbaarheid, Propolis-afkeer, temperatuur-regelingsvermogen, zuinigheid met voer en oriëntatie vermogen. In tegenstelling tot een stabiel ras beschikt de Buckfast-bij over een enorme genetische variatie. Er kan in een relatief korte teeltperiode, met succes op diverse gewenste eigenschappen worden geteelt